De wervelkolom is een mechanisch instabiel systeem dat slechts door activiteit van spieren stabiel is te maken. Spieren hebben een bepaalde stijfheid. Naarmate spieren actiever zijn neemt hun stijfheid en daarmee de mogelijkheid om aan de stabiliteit van de wervelkolom bij te dragen toe. (J. van Dieen, 2003, Fysiopraxis Jrg 12, nr 12, Dec 2003, 34-37).

• Door afname van discushoogte, wordt een wervelsegment uiteindelijk instabiel. Dat wil zeggen dat er te grote bewegingsuitslagen in de facetgewrichten kunnen optreden, wat pijn veroorzaakt.
• Er is meestal geen uitstralende pijn in de benen.
• Het opbouwen van voldoende spierkracht (active bracing) en het aanleren van een zeer goed houdings- en bewegingsgevoel in de rug zijn het belangrijk voor herstel .
• Ook wel secundair discogene aandoening genoemd (SDA).

Doordat een discus in hoogte kan afnemen, wordt een wervelsegment uiteindelijk instabiel, als gevolg van het veranderde bewegingsverloop van de wervels onderling. Dat wil zeggen dat er te grote bewegingsuitslagen in de facetgewrichten kunnen optreden, wat pijn veroorzaakt. Dit komt vaak voor bij mensen tussen de 30-40 jaar. De pijnklachten zijn vaak constant zeurend aanwezig en verergeren bij plotseling bewegen. Tevens nemen de klachten toe bij aktiviteiten waarbij de lumbale wervelkolom teveel wordt gelordoseerd (holle rug). Er is meestal geen sprake van uitstralende pijn. Ook deze aandoening komt veelvuldig voor bij de meest belaste wervelsegmenten. Het opbouwen van voldoende spierkracht (active bracing) en het aanleren van een zeer goed houdings- en bewegingsgevoel in de rug zijn het belangrijkste. Instabiliteit kan ook in de cervicale wervelkolom voorkomen, meestal gaat dit gepaard met nekpijn (halswervels/gewrichten/banden, of spieren zoals de pars descendens van de m.trapezius) en hoofdpijn.

Deel dit bericht: